(PL pod spodem)

Poznan, 24.06.2021

Your Honour, 

I am very pleased that there are people outside who express their support for me. It shows that the trial, in which I am the one being accused, is in fact a part of a larger social revaluation. It is a symptom of our times, it proves that people living in Poland remain critical of the way all authority operates, including the authority of the church.

My gesture of throwing three eggs at the closed doors of a church was a gesture of civil disobedience, for which the context is decisive and justifies the means used. Let us recall that the context was the decision of the Constitutional Tribunal of Mrs Przyłębska to deprive half of Polish society of its human rights, that is, of the opportunity to decide about one’s own life and health, which was announced during the second lockdown caused by the coronavirus pandemic. We were then unconstitutionally deprived of the opportunity to assemble in public spaces to express our dissent against the authorities. Outrage at the government’s actions was nevertheless demonstrated by tens of thousands of people across the country, at the risk of their health and safety, in the name of protecting human rights and democracy. The protests were a way of calling the political and church authorities to account for the violence they cause. At the same time as outraged citizens took to the streets, the Catholic Church, led by Archbishop Stanislaw Gądecki, responded with “great joy” to human rights violations in Poland. Archbishop’s statement of 23.10.2020 “I am immensely happy about this epochal change in the law.”

Today, I am here as a suspect for committing a crime according to Article 196 of the Penal Code, concerning insulting the religious feelings of specific persons by insulting places of worship. My gesture was a criticism of the institution of the church. All the people accusing me are strangers to me. It was not my intention to offend them. The event in question was not directed against an act of Catholic religious worship or against an object of religious reverence. My gesture was a response to the violence of the authorities against female citizens. As a woman and a bisexual, I feel that my feelings have been offended by political and ecclesiastical power for years, but now my human rights have also been taken away from me. The egg throw was an expression of my powerlessness in the face of the authoritarian decision of the government concerning abortion, which directly puts me, as a woman, in danger and considerably reduces my comfort of living. This decision, which is cruel to women, was taken by extreme right-wing politicians with the support of the hierarchy of the Church. I would like to remind you that the church hierarchs holding the military offices, who are accusing me, used all possible means to discipline and intimidate me. They called the police and the army on me. First, I was raided by the police in my house – an incident on 4 November 2020. Then, on 30 November, two armed gendarmes handed me a summons for interrogation by army officers. In the meantime, I was being followed by a secret agent, as pointed out by Mr Piotr Żytnicki, editor of the Gazeta Wyborcza newspaper. Probably after the mass led by Lt. Piontek, during which, and I quote, “he prayed for my conversion”, I started to receive letters and e-mails with threats and death wishes. My profile on a popular social networking site was full of hateful comments. After this wave of online and offline harassment, I began to fear for my safety, I did not leave the house in the evenings and I carried tear gas with me on my way to and from work.

I would like to remind you that in Poland, the police and the army are paid for by my taxes, not by these lieutenant-colonel priests. The Catholic Church in Poland enjoys privileges unheard of in other European countries. In addition to exemption from taxation, it receives financial support from the state for the institutions and organisations it manages, as well as media and leisure empires such as the one in Toruń owned by Father Tadeusz Rydzyk. Sexual criminals in church ranks most often escape deserved punishment and are covered up by their superiors until death (Fr Andrzej Dymer). Listing all paedophile scandals in the church, however, goes beyond the framework and subject matter of this trial. 

The history of the Catholic Church is full of violence against other religions, against POC, which in turn is linked to the church’s active participation in the crimes of colonisation, for which it has never accounted. Church structures are based on chauvinist paradigms that exclude women from priestly ordination, regarding them as incomplete human beings, which deprives them of their subjectivity and dignity. The most spectacular manifestation of Catholic misogyny remains the burning of innocent women at the stake, following the principles described in the 15th century textbook Malleus Maleficarum (Hammer of the Witches) by the cleric Heinrich Kramer. The Church has never atoned for these crimes. In Catholic doctrine, women are assigned servile roles, which they must accept in silence. Today, women associated with the church often face bullying and disrespect. Ideologically, women in the church are presented as passive vessels, objects rather than subjects. This is incompatible with the principles of modern democracy, in which everyone is considered equal to each other. Apart from paedophilia, racial prejudice and chauvinism, homophobia is also widespread in the church (Bishop Jędraszewski’s unworthy statement about the “rainbow plague”, the bizarre trial of the “rainbow Madonna”, The constant harassment and humiliation of LGBTQIA+ people by the church hierarchy), as well as, especially in Poland, an attitude to nature filled with arrogance and violence – support for deforestation and hunting in the name of the white man’s biblical rule over living creatures. In addition, there is corruption and the proven criminal activities of the property commission after 1993, which generously and illegally granted the church and the clergy land belonging to the Polish state, which the priests then profitably resold. An organised group operating beyond the law, such as the church, has thus been acting to the detriment of the state and its citizens for years. My egg-throw was an expression of opposition to the actions of this institution, which is incompatible with modern times. Through my objection expressed in this performative way, I demand that justice be restored in a democratic state where no one should enjoy unjustified privileges and where everyone’s feelings should be equally protected, not only those of the clergy.

If the Catholic Church enjoys violating my rights, I have the right to express my opposition. The egg throw, I repeat, was therefore a gesture directed against the institution of the church, it was a symbolic gesture that did no harm to anyone. It was an expression of the powerlessness of an ordinary citizen against the violence of the institution of the church, a response to the impunity of its representatives. It was not directed against a specific person. It was a political gesture. It was not blasphemy, because I am a non-believer.  

As a Doctor of Art, I can assure you, Lieutenant Priests included, that the egg marks are washable with water, you did not need to spend nearly 1500 zloty and employ two workers to get rid of them. It was enough to wait for the first rain. Spending this amount of money without a prior enquiry, contrary to the opinion of the art historian, Ms Czech, and the appraiser who valued the “damage” at 235 zloty, is a lack of thrift and another, after the police and gendarmerie were sent to me, form of repression, this time in the form of economic pressure.

The use of this repression proves the power of the church in Poland and its ruthlessness. Priest Piontek did not hesitate to use all means at his disposal to intimidate me.

At the moment when I threw the egg at the church door in protest, I had no knowledge that a baptism was taking place inside the church. It was empty and quiet all around. If what the witnesses say is true, then it was simply an accident and I obviously did not mean to offend the feelings of Mrs. Jedraszak or her child. I did not disrupt the ceremony with my gesture of civil disobedience. The insult to Mrs Jędraszak’s feelings must therefore have occurred post factum. The baptism took place as planned, without disruption.

I do not admit the allegations made against me by the Church hierarchy, Mrs J… and Mr G…. I did not intend to offend anyone’s religious feelings. I do not know what this means or what symptoms it causes in people who experience so-called ‘offence’. I hope that during this trial the complainants will be able to explain to me on what basis they are making their accusations. Taking into account the history of the use of Article 196 of the Penal Code in Poland, which shows that the paragraph has always been used by the church against its citizens, I propose that this harmful article be deleted from the Penal Code. It protects the feelings of only one already very privileged social group. This is incompatible with democratic principles. Why does a similar provision not protect those who are actually persecuted in our country: sexual minorities, women, migrants, people struggling with homelessness, people with disabilities, children, animals and other living non-human beings? Why is it only the feelings of church hierarchs and Catholics that are protected by law? Are they better people than atheists? Than Muslims?  Than people with refugee experience? LGBTQIA+ people?

Article 196 of the Penal Code is used as a tool of repression against people critical of the institution of the church, including artists and activists. This is evidenced not only by my example, but by many others, including the case of the artist Dorota Nieznalska, the musician Adam Darski (Nergal) and the authors of the now famous ‘rainbow Mary’. The more acts of repression the greater the civil resistance, and history will, as usual, hold us to account.


Poznań, 24.06.2021

Wysoki Sądzie,

bardzo mnie cieszy to, że na zewnątrz są osoby wyrażające dla mnie wsparcie. Pokazuje to, że proces, w którym dziś to akurat ja występuję w roli oskarżanej, jest tak naprawdę częścią większego społecznego przewartościowania. Jest symptomem naszych czasów, dowodem na to, że osoby mieszkające w Polsce pozostają krytyczne co do sposobu funkcjonowania wszelkiej władzy, w tym władzy kościoła.

Mój gest rzutu trzema jajkami w zamknięte drzwi kościoła był gestem nieposłuszeństwa obywatelskiego, dla którego kontekst jest decydujący i usprawiedliwia użyte środki. Kontekstem przypomnijmy był tu wyrok Trybunału Konstytucyjnego Pani Julii Przyłębskiej o odebraniu połowie polskiego społeczeństwa praw człowieka, czyli możliwości decydowania o swoim życiu i zdrowiu, ogłoszony w czasie drugiego lockdownu związanego z pandemią koronawirusa. Niekonstytucyjnie odebrano nam wtedy możliwość gromadzenia się w przestrzeni publicznej w celu wyrażenia sprzeciwu wobec władzy. Oburzenie na poczynania rządu zostało mimo to zademonstrowane przez dziesiątki tysięcy osób w całej Polsce, z narażeniem zdrowia i bezpieczeństwa, w imię ochrony praw człowieka i demokracji. Protesty były sposobem wywołania władzy politycznej i kościelnej do wzięcia odpowiedzialności za przemoc, którą wyrządzają. W tym samym czasie, kiedy oburzone obywatelki i obywatele wychodzili na ulice, hierarchowie Kościoła katolickiego, z arcybiskupem Stanisławem Gądeckim na czele, odpowiedzieli „wielką radością” na łamanie praw człowieka w Polsce. Wypowiedź arcybiskupa z dnia 23.10.2020. “Cieszę się ogromnie z tej epokowej zmiany prawa”.

Dziś jestem tutaj w roli podejrzanej o popełnienie przestępstwa z art. 196 k.k. mówiącego o obrazie uczuć religijnych konkretnych osób poprzez znieważenie miejsc sprawowania kultu. Mój gest był krytyką instytucji kościoła. Wszystkie oskarżające mnie osoby są mi obce. Nie było moją intencją ich obraza. Wydarzenie, o którym mowa, nie było skierowane przeciw aktowi katolickiego kultu religijnego ani przeciwko obiektowi czci religijnej. Mój gest był odpowiedzią na przemoc władzy wobec obywatelek i obywateli. Jako kobieta i osoba biseksualna czuję, że moje uczucia są od lat obrażane przez władzę polityczną i kościelną, ale teraz odebrane mi zostały również prawa człowieka. Rzut jajkiem był wyrazem mojej bezsilności wobec autorytarnej decyzji władzy dot. aborcji, która w bezpośredni sposób naraża mnie jako kobietę na niebezpieczeństwo i znacznie obniża mój komfort życia. Ta okrutna wobec osób kobiecych decyzja podjęta została przez skrajnie prawicowych polityków przy wsparciu hierarchów kościoła. Przypominam, że oskarżający mnie hierarchowie kościelni jednocześnie piastujący urzędy wojskowe, użyli wszelkich możliwych środków, aby mnie zdyscyplinować i zastraszyć. Wezwali na mnie policję i wojsko. Najpierw w moim domu naszła mnie policja – zdarzenie z dnia 4 listopada 2020 roku. Potem 30 listopada dwóch uzbrojonych żandarmów wręczyło mi wezwanie na przesłuchanie prowadzone przez funkcjonariuszy wojska. W międzyczasie, jak wykazał Pan redaktor Piotr Żytnicki z Gazety Wyborczej, byłam śledzona przez tajnego agenta. Prawdopodobnie po odprawieniu mszy przez ks. ppł. Piontka, podczas której cytuję „modlił się o moje nawrócenie” zaczęłam otrzymywać listy i maile z pogróżkami i życzeniami śmierci. Na moim profilu na popularnym portalu społecznościowym wręcz zaroiło się od komentarzy pełnych nienawiści. Po tej fali internetowego i analogowego hejtu zaczęłam bać się o swoje bezpieczeństwo, nie wychodziłam wieczorem z domu, a w drodze do i z pracy nosiłam przy sobie gaz łzawiący. Przypominam, że w Polsce policja i wojsko opłacane są z moich podatków, nie z tych księży podpułkowników. Kościół katolicki w Polsce cieszy się niespotykanymi w innych krajach europejskich przywilejami. Oprócz zwolnienia z opodatkowania otrzymuje wsparcie finansowe od państwa dla zarządzanych przez siebie instytucji i organizacji, a także imperiów medialnych i rekreacyjnych, jak to toruńskie należące do ojca Tadeusza Rydzyka. Przestępcy seksualni w szeregach kościelnych najczęściej unikają zasłużonej kary i są kryci przez ich przełożonych aż do śmierci (ks. Andrzej Dymer). Wymienienie wszystkich afer pedofilskich w kościele wykracza jednak poza ramy i tematykę tej rozprawy.

Historia Kościoła katolickiego jest pełna przemocy wobec innych religii, osób niebiałych, co z kolei jest związany z czynnym udziałem kościoła w zbrodniach kolonizacji, z których kościół nigdy się nie rozliczył. Struktury kościelne oparte są na szowinistycznych paradygmatach, wykluczających osoby kobiece ze święceń kapłańskich, uważając je za niepełne istoty ludzkie, co odbiera im podmiotowość i godność. Najbardziej spektakularną manifestacją katolickiej mizoginii pozostaje palenie niewinnych kobiet na stosach kierując się zasadami opisanymi w podręczniku z XV wieku Malleus Maleficarum (Młot na czarownice) autorstwa duchownego Heinricha Kramera. Kościół nigdy nie zadośćuczynił za te zbrodnie. W doktrynie katolickiej kobietom przypisywane są role służebne, które akceptować mają w milczeniu. Współcześnie kobiety związane z kościołem często spotykają się z mobbingiem i brakiem szacunku. W warstwie ideologicznej kobieta w kościele przedstawiana jest jako bierne naczynie, przedmiot aniżeli podmiot. Jest to nie do pogodzenia z zasadami współczesnej demokracji, w której każdy i każda są sobie równi i równe. Obok pedofilii, uprzedzeń na tle rasowym oraz szowinizmu, w kościele rozpowszechniona jest również homofobia (niegodna wypowiedź biskupa Jędraszewskiego o „tęczowej zarazie”, kuriozalny proces o „tęczową Madonnę”, nieustanne szykanowanie i upokarzanie osób LGBTQIA+ przez hierarchów kościelnych), jak również, szczególnie w Polsce przepełniony arogancją i przemocą stosunek do przyrody – popieranie wycinki lasów i myślistwa w imię biblijnego panowania białego człowieka nad żywym stworzeniem. Do tego korupcja oraz dowiedzione kryminalne działania komisji majątkowej po 1993 roku, która tak hojnie jak nielegalnie obdarowywała kościół i duchownych terenami należącymi do państwa polskiego, które to księża intratnie odsprzedawali. Zorganizowana grupa stojąca poza prawem jaką jest kościół od lat działa zatem na szkodę państwa i obywatelek. Mój rzut jajkiem był wyrazem sprzeciwu wobec poczynań tej nieprzystającej do współczesności instytucji. Poprzez sprzeciw wyrażony w ten performatywny sposób domagam się przywrócenia sprawiedliwości w demokratycznym państwie, w którym nikt nie powinien cieszyć się nieuzasadnionymi przywilejami, a uczucia wszystkich powinny być tak samo chronione, nie tylko te należące do duchownych. Jeśli Kościół katolicki cieszy się z łamania moich praw, ja mam prawo do wyrażenia mojego sprzeciwu. Rzut jajkiem powtarzam był zatem gestem skierowanym przeciwko instytucji kościoła, był gestem symboliczny, nie robiącym nikomu krzywdy. Był wyrazem bezsilności zwykłej obywatelki wobec przemocy instytucji kościoła, odpowiedzią na bezkarność jego reprezentantów. Nie był skierowany przeciwko konkretnym osobom. Był gestem politycznym. Nie był bluźnierstwem, gdyż jestem osobą niewierzącą.

Jako doktora sztuki, zapewniam Państwa, w tym księży podpułkowników, że ślady po jajku są do zmycia wodą, nie trzeba było wydawać prawie 1500 zł i zatrudniać dwóch pracowników, aby się ich pozbyć. Wystarczyło poczekać na pierwszy deszcz. Wydanie takiej kwoty bez wcześniejszego wysłania zapytania ofertowanego, niezgodnie z opinią historyk sztuki Pani Czech oraz rzeczoznawcy, który „szkodę” wyceniła na 235 zł, jest brakiem gospodarności oraz kolejną po nasłaniu na mnie policji i żandarmerii, formą represji, tym razem w formie presji ekonomicznej. Stosowanie tych represji dowodzi o władzy jaką posiada w Polsce kościół oraz o jego bezwzględności, ksiądz ppk. Piontek nie zawahał się użyć wszystkich dostępnych mu środków, aby mnie zastraszyć.

W momencie, w którym rzuciłam jajkiem w drzwi kościoła na znak protestu, nie miałam wiedzy o tym, aby w środku kościoła odbywał się chrzest. Wokoło było pusto i cicho. Jeśli prawdą jest to co mówią świadkowie, to był to po prostu przypadek i oczywiście nie miałam na celu obrazy uczuć Pani Jędraszak ani jej dziecka. Nie zakłóciłam ceremonii swoim gestem nieposłuszeństwa obywatelskiego. Obraza uczuć Pani Jędraszak musiała nastąpić zatem post factum. Chrzest odbył się w zaplanowany sposób, bez zakłóceń.

Nie przyznaję się do stawianych mi przez hierarchów kościelnych, Pani J… i Pana G… zarzutów. Nie miałam zamiaru obrazić niczyich uczuć religijnych. Nie wiem co to oznacza i jakie symptomy wywołuje u osób, które doświadczają tzw. „obrazy”. Mam nadzieję, że podczas tego procesu osoby skarżące będą w stanie wyjaśnić mi na jakiej podstawie wysuwają swoje oskarżenia. Biorąc pod uwagę historię użycia art. 196 k.k. w Polsce, która pokazuje, że paragraf był zawsze używany przez kościół przeciwko obywatelom i obywatelkom, proponuję wykreślenie tego szkodliwego artykułu z kodeksu karnego. Chroni on uczucia tylko jednej, już i tak bardzo uprzywilejowanej grupy społecznej. Jest to nie do pogodzenia z zasadami demokracji. Dlaczego podobny przepis nie chroni osób faktycznie szykanowanych w naszym kraju: mniejszości seksualnych, kobiet, migrantów, osób zmagających się z problemem bezdomności, osób z niepełnosprawnościami, dzieci, zwierząt i innych żyjących istot nieludzkich? Dlaczego to jedynie uczucia hierarchów kościoła i katolików podlegają ochronie prawnej? Czy są lepszymi ludźmi niż ateiści? Niż muzułmanie? Niż osoby z doświadczeniem uchodźstwa? Osoby LGBTQIA+?

Art. 196 k.k. stosowany jest jako narzędzie represji wobec osób krytycznych w stosunku do instytucji kościoła, wobec artystek i aktywistek. Pokazuje to nie tylko mój przykład, ale wiele innych, jak np. sprawa artystki Doroty Nieznalskiej, muzyka Adama Darskiego (Nergala) czy też autorek słynnej już „tęczowej Maryjki”. Paragrafem nie da się nam zamknąć ust. Im więcej represji tym większy obywatelski opór, a historia jak zwykle nas rozliczy.